در دنیای غرب، با این که بسیاری از آن ها از علم و ثروت و سیاست های قوی در صدر حکومت ها برخوردار هستند، لیکن زندگی آحاد مردم در مقیاس خانواده، زندگی بسیار رقَّت باری است. این اجتماعات فامیلی، این که بزرگ ترهای فامیل و کوچک ترهای فامیل دور هم جمع شوند، به هم محبت ورزند، با هم تبادل عاطفی داشته باشند، به هم کمک کنند، به هم برسند، همدیگر را از خود بدانند، برادر با برادر، خانواده ها با هم یگانه و یکی باشند، این طور چیزهایی که الان بین ما رایج و معمولی است، در غرب از این چیزها خبری نیست. چقدر زن ها تنها زندگی می کنند. زنی که تنهاست، از خانواده بریده و توی یک آپارتمان زندگی می کند. شب برمی گردد توی خانه تنهاست، صبح برمی خیزد تنهاست. نه انسی، نه همسری، نه فرزندی، نه نوه ای، نه خویشاوندی که با او گرم بگیرد. انسان ها در آن محیط اجتماعی، تک زندگی می کنند. غالباً تنها هستند. چرا؟ چون محیط خانوادگی در آن جوامع فراموش شده است.

امروز متأسفانه در غرب، انسان مشاهده می کند که کم کم کانون خانواده ها یکی پس از دیگری دارد از هم می پاشد و از بین می رود. آثارش هم همین بی هویّتیِ فرهنگی و فسادی است که امروز دچارش شده اند. روز به روز هم دارد بیش تر می شود و بقایای آن چه را که داشته اند، دارد از بین می رود.

آیت الله خامنه ای