روح شستشو داده ام به توبه ای زهر آلوده !

شب هنگام ...

ستاره اما نبود تا شاهدش بگیرم ...

و مهتاب نیز !

عاقبت دستم رو شد !

ماه ... رخ بر گرفت ...

و من ... شاهد بی خویشی خویشم ... تنها

همین!